آیرو — خودآموز رباتیک

فصل ۶ از ۱۲

پیشرفت ترم
۰٪

در این فصل چه می‌سازی#

از فصل قبل یک طلب از ما داری: نوشتیم led = ... و فقط گفتیم «فعلاً همین‌طور بنویس». امروز روز تسویه‌حساب است. این فصل، فصل حافظهٔ برنامه‌هاست: یاد می‌گیری برنامه‌ها جعبه‌های برچسب‌دار دارند به اسم «متغیر»، و با همین جعبه‌ها چشمک‌زن فصل ۵ را طوری بازسازی می‌کنی که با عوض کردن فقط یک عدد، ریتم همهٔ چشمک‌ها با هم عوض شود. سخت‌افزار جدیدی در کار نیست — مدار همان مدار فصل ۵ است — ولی برنامه‌ات یک‌شبه باهوش‌تر می‌شود. آخر فصل هم یک هم‌تیمی تازه معرفی می‌کنیم: chatbot های AI، برای روزهایی که یک error سرسخت جلویت قد علم می‌کند.

آخر این فصل می‌توانی:

  • توضیح بدهی متغیر چیست و علامت = در برنامه یعنی چه («بگذار»، نه تساوی ریاضی!).
  • خطی مثل x = x + 1 را بدون اجرا کردن، قدم‌به‌قدم trace کنی.
  • سه نوع دادهٔ int و float و str را از هم تشخیص بدهی و با f-string متن و مقدار را با هم چاپ کنی.
  • چشمک‌زن را با متغیر بازنویسی کنی — و متن یک error واقعی را به AI بدهی و جوابش را با اجرا آزمایش کنی.

قبل از شروع: چک‌لیست پیش‌نیاز#

قبل از ادامه، این دو تا را چک کن — اگر یکی‌شان لنگ می‌زند، اول برگرد همان فصل:

  • از فصل ۴: با REPL راحتی و print بلدی؛ عادت طلایی «خط آخر پیغام خطا را بخوان» هم یادت هست. نیمهٔ اول این فصل کلاً در REPL می‌گذرد.
  • از فصل ۵: مدار LED روی پایهٔ ۲۵ (GPIO25 ← مقاومت ۲۲۰ اهم ← پایهٔ بلند LED ← پایهٔ کوتاه ← GND) هنوز روی Breadboard بسته است — اگر بازش کرده‌ای، با جدول اتصالات فصل ۵ دوباره ببندش. import و machine.Pin و value و time.sleep و ذخیرهٔ main.py هم امروز همه سر کارند.

لوازم این فصل:

قطعه / ابزار تعداد جایگزین
برد ESP32 با مدار LED فصل ۵ (پایهٔ ۲۵، مقاومت ۲۲۰ اهم) ۱ شبیه‌ساز آزمایشگاه (پایین همین جدول)
کابل USB دیتا و کامپیوتر با Thonny ۱ همان تنظیمات فصل ۴
دسترسی به یک chatbot رایگان (ChatGPT یا Gemini یا Claude) — هر کدام که برایت راحت‌تر باز می‌شود؛ ساخت حساب حتماً با اجازه و همراهی والدین
دفترچهٔ مهندسی ۱ هر دفتر ساده

۱. امتیاز بازی کجا زندگی می‌کند؟#

با یک سؤال شروع کنیم که ساده به نظر می‌آید ولی درِ یک دنیای جدید را باز می‌کند: وقتی بازی می‌کنی و گوشهٔ صفحه نوشته امتیاز ۲۵۴۰، این عدد کجاست؟ و وقتی یک سکه می‌گیری و می‌شود ۲۵۵۰، دقیقاً چه اتفاقی می‌افتد؟

جواب: در حافظهٔ دستگاه یک جعبه هست که رویش برچسب زده‌اند score، و آن عدد توی همان جعبه زندگی می‌کند. بازی هر لحظه می‌تواند درِ جعبه را باز کند و تویش را بخواند، یا مقدار تازه‌ای داخلش بگذارد. به این جعبه‌های برچسب‌دار می‌گویند متغیر — به انگلیسی Variable.

امتیاز بازی داخل یک جعبهٔ برچسب‌دار در حافظهٔ دستگاه: روی جعبه نوشته score و عدد داخل آن با گرفتن سکه عوض می‌شود

حرف زدن دربارهٔ جعبه کافی است — بیا یکی بسازیم. برد را وصل کن، Thonny را باز کن و برو سراغ Shell پایین، همان REPL آشنای فصل ۴. با من تایپ کن:

>>> score = 0
>>> score
0

خط اول یک جعبه ساخت: جعبه‌ای به اسم score، با عدد صفر داخلش. خط دوم چه کرد؟ فقط اسم جعبه را نوشتیم و Enter زدیم؛ REPL درِ جعبه را باز کرد و محتوایش را نشانمان داد: 0. به همین سادگی، برنامهٔ تو صاحب حافظه شد.

۲. «=» یعنی «بگذار»#

حالا مهم‌ترین جملهٔ این فصل — شاید مهم‌ترین جملهٔ کل ترم. آن علامت = را که در score = 0 نوشتی در ریاضی مدرسه «مساوی است» می‌خوانی؛ در برنامه‌نویسی معنایش این نیست! اینجا = یک دستور است، یک حرکت، یک اتفاق: «مقدار سمت راست را بگذار توی جعبهٔ سمت چپ.» از این به بعد = را بخوان «بگذار».

فرقش کجا خودش را نشان می‌دهد؟ آماده‌ای برای جمله‌ای که در کلاس ریاضی جرم محسوب می‌شود؟ تایپ کن:

>>> score = score + 10
>>> score
10

در ریاضی اگر بنویسی «score مساوی score به‌علاوهٔ ده»، معلم می‌گوید بی‌معنی است — هیچ عددی با خودش‌به‌علاوهٔ‌ده برابر نیست! ولی در برنامه این خط کاملاً عادی است، چون = تساوی نیست، دستورِ «بگذار» است. و ترتیب اجرایش قانون دارد: اول سمت راست، بعد سمت چپ. قدم یک: برد سمت راست را حساب می‌کند — درِ جعبهٔ score را باز می‌کند، 0 را برمی‌دارد، با 10 جمع می‌زند، می‌شود 10. قدم دو: نتیجه را می‌گذارد توی جعبهٔ سمت چپ — همان score. تمام.

یک بار دیگر، آهسته‌تر، با مثال تازه. این سه خط را تایپ کن و با انگشت روی صفحه دنبالشان کن:

>>> x = 1
>>> x = x + 1
>>> x
2

خط اول: جعبهٔ x ساخته شد، عدد 1 داخلش. خط دوم: اول سمت راست — توی x چیست؟ 1. یک اضافه کن: 2. حالا بگذار توی x. مقدار قبلی چه شد؟ پاک شد؛ جعبه همیشه فقط آخرین مقدار را نگه می‌دارد. خط سوم: درِ جعبه را باز کن — 2.

💡 نکته: به این کارِ «خط‌به‌خط دنبال کردن و حساب کردن توی سر» می‌گویند trace کردن — همان مهارتی که فصل ۵ با انگشت روی برنامهٔ چشمک تمرینش کردی. متغیرها بهترین زمین تمرین trace هستند: هر خط را که رد می‌شوی، از خودت بپرس «الان توی هر جعبه چیست؟»

چالش: توی جعبهٔ x چیست؟

اول خودت فکر کن یا امتحان کن — بعد اینجا را باز کن.

۳. کپی، نه اتصال زنده#

یک سوءتفاهم خیلی رایج را همین حالا خنثی کنیم — این را حتی بعضی بزرگ‌ترها هم اشتباه می‌فهمند. تایپ کن:

>>> a = 5
>>> b = a
>>> a = 100
>>> b
5

خط دوم — b = a — چه کرد؟ طبق قانون خودمان: اول سمت راست (توی a چیست؟ 5)، بعد بگذار توی b. یعنی عدد 5 کپی شد و یک نسخه‌اش رفت توی جعبهٔ b. حالا خط سوم a را 100 کرد. سؤال حساس: توی b چیست؟

خیلی‌ها حدس می‌زنند 100 — انگار b با یک سیم نامرئی به a وصل مانده و هر تغییر a را دنبال می‌کند. ولی REPL جواب داد: 5! چون b = a اتصال زنده نیست؛ یک عکسِ لحظه‌ای است. مثل اینکه از استوری دوستت screenshot بگیری: اگر او بعداً استوری‌اش را عوض کند، عکس توی گوشی تو که عوض نمی‌شود! جعبهٔ b همان 5 قدیمی را دارد، تا وقتی خودت چیز جدیدی تویش بگذاری.

چالش: کپی یا اتصال زنده؟

اول خودت فکر کن یا امتحان کن — بعد اینجا را باز کن.

۴. سه نوع بار برای جعبه‌ها: int و float و str#

جعبه‌ها فقط عدد صحیح نگه نمی‌دارند. سه نوع بار اصلی داریم — این سه خط را در REPL امتحان کن:

>>> 7
7
>>> 7.5
7.5
>>> "7"
'7'

اولی عدد صحیح است — اسمش int. دومی عدد اعشاری است — اسمش float؛ همان جنسی که فصل ۵ در time.sleep(0.2) دیدی. و سومی؟ گیومه دارد، پس متن است — اسمش str. بله، "7" با اینکه شبیه عدد است، از نظر برد یک تکه متن است، مثل «سلام»! دیدی REPL هم دورش علامت نقل قول گذاشت؟ دارد بهت می‌گوید: این متن است، نه عدد.

سه نوع دادهٔ اصلی به شکل یک خانواده: int عدد صحیح مثل ۷، float عدد اعشاری مثل ۷.۵، و str متن داخل گیومه مثل "7"

چرا این فرق مهم است؟ چون اگر متن و عدد را قاطی کنی، برد قاطی می‌کند. خودت خرابش کن تا ببینی — می‌خواهیم با علامت جمع، متن و عدد را بچسبانیم:

>>> "salam " + 5
Traceback (most recent call last):
  File "<stdin>", line 1, in <module>
TypeError: can't convert 'int' object to str implicitly

طبق عادت همیشگی، خط آخر را بلند بخوان: «خطای نوع: نمی‌توانم عدد صحیح را سرِخود به متن تبدیل کنم.» برد دارد می‌گوید: جمعِ متن با عدد برای من بی‌معنی است؛ خودت تکلیفم را روشن کن.

و حالا راه‌حل قشنگش — یکی از محبوب‌ترین ابزارهای Python: f-string. یک حرف f کوچک، دقیقاً قبل از گیومه، و داخل متن هر جا خواستی مقدار یک متغیر بیاید، اسمش را بین دو آکولاد بگذار:

>>> score = 10
>>> print(f"emtiyaz: {score}")
emtiyaz: 10

می‌بینی؟ حرف f به برد می‌گوید: «این متن جای خالی دارد؛ هر چه را که بین آکولاد است حساب کن و جایش بگذار.» از امروز هر جا خواستی متن و مقدار را با هم چاپ کنی، f-string بنویس.

⚠️ مواظب باش: موذی‌ترین اشکال این فصل error نمی‌دهد! اگر حرف f را جا بیندازی، برنامه با خیال راحت خودِ {score} را چاپ می‌کند — با آکولاد و همه‌چیز — و هیچ پیغام قرمزی هم نمی‌بینی. هر وقت خروجی f-string ات آکولاد داشت، اول چک کن f قبل از گیومه هست یا نه.

چالش: فرق &quot;7&quot; و 7 چیست؟

اول خودت فکر کن یا امتحان کن — بعد اینجا را باز کن.

۵. ماشین‌حساب جعبه‌ها: چهار عملگر#

فصل ۴ با REPL به‌عنوان ماشین‌حساب بازی کردی؛ حالا اسم رسمی ابزارهایش را بدان. چهار عملگر اصلی حساب داریم — جمع و تفریق که آشناست، ضرب می‌شود ستاره، تقسیم می‌شود اسلش:

>>> 8 + 3
11
>>> 8 - 3
5
>>> 8 * 3
24
>>> 8 / 2
4.0

به جواب تقسیم دقت کردی؟ نوشت 4.0، نه 4! قانون جالبی است: نتیجهٔ تقسیم همیشه float است، حتی وقتی خوش‌تقسیم باشد. برد دارد صادقانه می‌گوید «تقسیم کار اعشاری‌هاست». این عملگرها با متغیرها هم کار می‌کنند — بالاتر خودت دیدی: score + 10.

همهٔ آزمایش‌های REPL این فصل، مرتب و شماره‌گذاری‌شده، در فایل variables_repl.py کنار درس جمع شده — هر وقت خواستی دوره کنی:

# variables_repl.py
# ---------------------------------------------
# tamrin REPL -- bedune sakht-afzar!
# in khat-ha ra yeki-yeki dar Shell (jeloye >>>) type kon.
# dar REPL mitavani faghat esm-e variable ra benevisi ta
# meghdarash ra bebini; dar file bayad print konim.
# ---------------------------------------------

# 1) avalin jabe: score
score = 0
print(score)

# 2) alamat = yani "BEGOZAR", na mosavi-e riazi!
#    aval samte rast hesab mishavad, bad dar jabe gozashte mishavad:
score = score + 10
print(score)

# 3) trace ghadam be ghadam:
x = 1
x = x + 1
print(x)

# 4) esm dar barabar-e meghdar: COPY mishavad, na ettesal-e zende:
a = 5
b = a
a = 100
print(a)
print(b)

# 5) se noe dade: int, float, str
print(7)
print(7.5)
print("7")

# 6) in khat error midahad -- azash natars, emtehan kon:
# print("salam " + 5)
# TypeError: can't convert 'int' object to str implicitly

# 7) rah-e hall-e ghashang: f-string
print(f"emtiyaz: {score}")

# 8) chahar amalgar-e hesabi:
print(8 + 3)
print(8 - 3)
print(8 * 3)
print(8 / 2)

۶. پروژه: چشمک‌زنی که با یک عدد کوک می‌شود#

حالا وقت سخت‌افزار است. کد سه‌چشمک فصل ۵ را یادت بیاور: عدد 1 داخل شش تا time.sleep(1) پخش شده بود. فرض کن بخواهی چشمک‌ها را تندتر کنی — باید شش جا را دستی عوض کنی و خدا کند یکی جا نماند! راه‌حل حرفه‌ای: مقدار زمان را یک بار، بالای برنامه، توی جعبه بگذار و همه جا از جعبه بخوان.

  1. مدار را چک کن: همان مدار فصل ۵ است، هیچ سیمی عوض نمی‌شود. کابل USB را وصل کن.
  2. در Thonny یک فایل جدید باز کن (بخش بالایی — ویرایشگر، نه Shell).
  3. اول دو import و خط led را بنویس — و حالا لحظهٔ تسویه‌حساب: led = machine.Pin(25, machine.Pin.OUT) دیگر مرموز نیست! led هم یک متغیر است؛ جعبه‌ای که به‌جای عدد، «دستهٔ کنترل پایهٔ ۲۵» تویش گذاشته‌ایم. جعبه‌ها فقط عدد و متن نگه نمی‌دارند — هر چیزی نگه می‌دارند.
  4. دو جعبهٔ زمان بساز: on_time = 0.2 و off_time = 0.2 — دو float.
  5. با f-string یک اعلام شروع چاپ کن و بعد سه چشمک بنویس که همه به‌جای عدد، از جعبه‌ها می‌خوانند.

برنامهٔ کاملت این می‌شود:

# blink_variables.py
# cheshmak ba variable: yek adad ra avaz kon,
# hame-ye cheshmak-ha ba ham avaz mishavand!
# madar haman madar-e jalase 5 ast: GPIO25 -> 220 ohm -> LED -> GND
# hanuz bedune halghe -- halghe ra jalase 7 yad migirim.

import machine
import time

# led ham yek variable ast: dastgireh-ye control-e paye 25
led = machine.Pin(25, machine.Pin.OUT)

# hafeze-ye barname: zaman-e roshan va khamush (sanie, float)
on_time = 0.2
off_time = 0.2

print(f"cheshmak ba {on_time} sanie")

# --- cheshmak 1 ---
led.value(1)
time.sleep(on_time)
led.value(0)
time.sleep(off_time)

# --- cheshmak 2 ---
led.value(1)
time.sleep(on_time)
led.value(0)
time.sleep(off_time)

# --- cheshmak 3 ---
led.value(1)
time.sleep(on_time)
led.value(0)
time.sleep(off_time)

print("tamam shod!")

Run کن.

✅ چک کن: باید سه چشمک تندوتیز ببینی و در Shell دو پیغام: cheshmak ba 0.2 sanie اول کار و tamam shod! آخرش.

و حالا قدرت واقعی متغیر. فقط خط on_time = 0.2 را بکن on_time = 1 و دوباره Run بزن. هر سه چشمک با هم کند شدند — یک عدد عوض کردی، کل رفتار برنامه عوض شد. این یعنی متغیر: یک جای واحد برای یک حقیقت.

🔧 اگر کار نکرد: عدد را عوض کردی ولی رفتار LED همان قبلی است؟ تغییرِ فایل تا Run نزنی به برد نمی‌رسد — Save و Run کن (و اگر با اسم main.py روی برد ذخیره‌اش کرده‌ای، دوباره روی خود برد ذخیره کن). اگر هم SyntaxError: invalid syntax گرفتی، احتمالاً قانون اسم‌گذاری شکسته: اسم متغیر باید با حرف شروع شود (led2 درست، 2led غلط) و فاصله نداشته باشد — به‌جای فاصله خط زیرین بگذار: on_time. و حروف بزرگ و کوچک هم مثل همیشه دو دنیای متفاوت‌اند: Time.sleep بنویسی، NameError: name 'Time' isn't defined می‌گیری.

قبل از رفتن به بخش بعد، یک خرابکاری عمدی لازم داریم. در یکی از خط‌های وسط برنامه، on_time را غلط بنویس: time.sleep(on_tim) — بدون e آخر. Run بزن:

Traceback (most recent call last):
  File "<stdin>", line 14, in <module>
NameError: name 'on_tim' isn't defined

(شمارهٔ خط پیش تو ممکن است فرق کند — مهم خط آخر است.) بلند بخوانش: «اسمی به نام on_tim تعریف نشده.» دقت کن برد چقدر سخت‌گیر است: on_time جعبه دارد، ولی on_tim — حتی با یک حرف کم — از نظر برد یک اسم کاملاً غریبه است. برد نمی‌گوید «منظورت را فهمیدم»؛ می‌گوید «چنین جعبه‌ای ندارم». این خطای قرمز را همین‌طور روی صفحه نگه دار — در بخش بعد دقیقاً همین را لازم داریم!

۷. هم‌تیمی تازه: از AI بپرس «این error یعنی چه؟»#

از این ترم یک همراه جدید به جعبه‌ابزارمان اضافه می‌شود: chatbot های AI — مثل ChatGPT یا Gemini یا Claude که نسخهٔ رایگان دارند. دوره به هیچ‌کدام قفل نیست؛ هر کدام که برایت در دسترس‌تر است خوب است، و حسابش را حتماً با اجازه و همراهی والدین بساز. مهارتی که این ترم تمرین می‌کنیم ساده و طلایی است: کپی کردن متن کامل error و فهمیدن جوابش.

🤖 با AI: همان NameError واقعی که روی صفحه‌ات قرمز مانده را تمرین کن: متنش را از خط Traceback تا آخرین خط کامل کپی کن — نه فقط یک تکه‌اش. در chatbot بنویس «این error یعنی چه؟» و متن کپی‌شده را زیرش بچسبان. جواب را بخوان: احتمالاً می‌گوید «متغیری به نام on_tim تعریف نشده؛ شاید غلط تایپی است و منظورت on_time بوده». حدس خوبی است — ولی از کجا بدانیم راست می‌گوید؟ با اجرا. برگرد به Thonny، on_tim را بکن on_time و Run بزن... سه چشمک! جواب AI درست بود و تو با آزمایش ثابتش کردی، نه با اعتماد کورکورانه.

و حالا سه قانون همیشگی کار با AI — این‌ها را حفظ کن؛ در تمام فصل‌های AI این دوره تکرارشان می‌کنیم:

  • «اول خودت، بعد AI» — اول حدس خودت را بزن، بعد بپرس؛ AI جایگزین فکر کردن نیست.
  • «خط به خط» — کدی را که نمی‌فهمی در پروژه‌ات نگذار؛ از AI بخواه خط‌به‌خط توضیح بدهد.
  • «AI هم اشتباه می‌کند» — جواب AI را با اجرا کردن آزمایش کن.

پوستر سه قانون کار با AI: اول خودت بعد AI، خط به خط، و AI هم اشتباه می‌کند

یک هشدار واقعی هم بدهم: اگر از AI بپرسی «چطور LED سه بار چشمک بزند؟»، خیلی وقت‌ها کدی تحویلت می‌دهد پر از چیزهایی که هنوز یاد نگرفته‌ای — مثلاً چیزی به اسم «حلقه». وسوسه نشو! تا وقتی خط‌به‌خطش را نفهمیده‌ای، در پروژه‌ات نگذار — قانون دوم. اتفاقاً همان حلقه موضوع فصل ۷ است و همان‌جا قانونی و کامل یادش می‌گیریم.

واژه‌های تازه این فصل#

کلمه تلفظ به حروف فارسی یعنی چه
Variable وِریِبِل متغیر: جعبهٔ برچسب‌دار در حافظه که یک مقدار نگه می‌دارد
Assignment اَساینمِنت مقداردهی: عملِ «بگذار» — گذاشتن مقدار سمت راست در جعبهٔ سمت چپ
Value وَلیو مقدار: چیزی که این لحظه داخل جعبه است
Integer اینتِجِر عدد صحیح، مثل 7 — به‌اختصار int
Float فلوت عدد اعشاری، مثل 0.2
String استرینگ متن — هر چیزی بین گیومه، حتی "7" — به‌اختصار str
Type تایپ نوع داده: اینکه محتوای جعبه از چه جنسی است
f-string اِف-استرینگ متنِ جای‌خالی‌دار: با f قبل از گیومه و {متغیر} داخل متن

تمرین‌ها

اول خودت فکر کن یا امتحان کن — بعد اینجا را باز کن.

در فصل بعد#

برنامهٔ امروزت هنوز سه بلوک کپی‌شدهٔ یکسان دارد — فصل بعد بزرگ‌ترین خداحافظی ترم را جشن می‌گیریم: خداحافظی با کپی‌پیست، با ابزاری به اسم «حلقه».

به آخر این فصل رسیدی!

اگر ساختی و جواب داد، این دکمه مال توست.