در این فصل چه یاد میگیری#
هفت فصل اسکیما ساختیم. این فصل دربارهٔ روزی است که کسی میآید و میگوید یک چیز باید عوض شود — و آن روز حتماً میآید.
با یک آزمایشِ ساده شروع میکنیم: یک خواننده که همین حالا در حالِ کار است و ستونی را میخواند، و ما وسطِ کارش اسمِ آن ستون را عوض میکنیم. پیامی که میگیرد no such column است، و از آن لحظه هر بار که اجرا شود همان را میگیرد.
بعد همان تغییر را دو مرحلهای انجام میدهیم، طوری که هر دو خواننده — قدیمی و جدید — یک لحظه هم نشکنند، و هر مرحله را با شمارش ثابت میکنیم.

آخر این فصل میتوانی:
- بگویی چرا مهاجرتِ فقط-افزودنی تنها نوعِ امنِ مهاجرت است
- با
ALTER TABLE ADD COLUMNستون اضافه کنی و سه محدودیتش را بشناسی - یک تغییرِ شکننده را به دو مرحلهٔ نشکن تبدیل کنی
- جدولی را که
ALTERکافیاش نیست، امن بازسازی کنی - نسخهٔ اسکیما را نگه داری و مهاجرت را قابلِ اجرای دوباره کنی
قبل از شروع#
از فصلِ ۶: NOT NULL و CHECK و DEFAULT. از فصلِ ۳: PRAGMA foreign_keys و اینکه بعضی PRAGMAها وسطِ تراکنش بیصدا نادیده گرفته میشوند — در بخشِ ۵ دوباره لازمش داریم.
تعریف، در یک جمله: مهاجرت یک تغییرِ اسکیماست که نوشته شده، شماره خورده، و دقیقاً یک بار اجرا میشود. هر سهٔ اینها لازماند؛ تغییری که کسی دستی در کنسول زده مهاجرت نیست.
📓 نوتبوک: نوتبوک این فصل را در Colab باز کن — همهٔ کدهای این فصل آماده و بهترتیب داخلش هست.
| جدول | تعدادِ سطر | زمانِ ساخت |
|---|---|---|
catalog_raw |
۱٬۲۰۰ | کمتر از یک ثانیه |
members_raw |
۳۰۰ | آنی |
loan_events |
۲۶٬۱۱۹ | حدودِ یک ثانیه |
۱. خوانندهای که وسطِ کار میشکند#
جدولِ اعضا را میسازیم و دو تکه کدِ کاملاً معمولی کنارش میگذاریم: یکی گزارشی که سه سال پیش نوشته شده، و یکی گزارشی که امروز مینویسیم.
con.executescript("""
DROP TABLE IF EXISTS members_v1;
CREATE TABLE members_v1 (
id INTEGER PRIMARY KEY,
name TEXT NOT NULL,
phone TEXT
);
INSERT INTO members_v1 (id, name, phone) SELECT id, name, phone FROM members_raw;
""")
con.commit()
def old_report():
"""کدی که سه سال پیش نوشته شده و هیچکس حاضر نیست دستش بزند."""
return len(q("SELECT id, name, phone FROM members_v1"))
def new_report():
"""گزارشی که امروز مینویسیم و اسم تازه را میخواهد."""
return len(q("SELECT id, name, contact_phone FROM members_v1"))
print("خوانندهٔ قدیمی، قبل از هر تغییری:", old_report(), "سطر")
print()
con.execute("ALTER TABLE members_v1 RENAME COLUMN phone TO contact_phone")
con.commit()
print("و حالا، بعد از یک تغییرِ نام:")
try:
old_report()
except Exception as error:
print(" ", type(error).__module__ + "." + type(error).__name__, "|", error)
print("خوانندهٔ جدید:", new_report(), "سطر")
con.execute("ALTER TABLE members_v1 RENAME COLUMN contact_phone TO phone")
con.commit()
خوانندهٔ قدیمی، قبل از هر تغییری: 300 سطر
و حالا، بعد از یک تغییرِ نام:
pandas.errors.DatabaseError | Execution failed on sql 'SELECT id, name, phone FROM members_v1': no such column: phone
خوانندهٔ جدید: 300 سطر
یک فرمان، و گزارشی که سه سال کار میکرد از کار افتاد.
و توجه کن که مشکل دائمی است، نه لحظهای: تا وقتی کسی آن کدِ قدیمی را پیدا نکند و عوضش نکند، هر بار که اجرا شود همین خطا را میدهد. در یک سامانهٔ واقعی، این یعنی گزارشِ شبانه از امشب دیگر ساخته نمیشود — و معمولاً روزها بعد کسی متوجه میشود.
و بدترین حالتش این است که تغییر را نمیشود ساده برگرداند. ما اینجا آخرِ سلول اسم را برگرداندیم و همهچیز درست شد، چون جدولمان ۳۰۰ سطر است و هیچکس در همان لحظه چیزی ننوشته بود. در تولید، بینِ آن دو لحظه سطر نوشته میشود، و برگرداندنِ اسم آن سطرها را برنمیگرداند.
۲. قاعدهٔ فقط-افزودنی، و اینکه از کجا میآید#
قاعده: یک مهاجرت فقط چیز اضافه میکند — ستونِ تازه، جدولِ تازه، index تازه. حذف و تغییرِ نام و تنگ کردنِ نوع، هیچکدام در همان انتشاری که استفاده از آن ستون را قطع میکند انجام نمیشوند.
دلیلش یک عدمِ تقارن است که در همهٔ سامانههای واقعی وجود دارد: برگرداندنِ کد به نسخهٔ قبل کارِ سادهای است — همان فایلهای قبلی را برمیگردانی. برگرداندنِ اسکیما ساده نیست، چون دادهای که در این فاصله نوشته شده در ساختارِ تازه است.
پس اگر مهاجرتت ستونی را حذف کرده باشد و بعد مجبور شوی کد را عقب ببری، کدِ قدیمی سراغِ ستونی میرود که دیگر وجود ندارد و بازگشت هم شکسته است. هر تغییرِ کاهنده دو انتشار طول میکشد:
- انتشارِ اول — ستونِ تازه اضافه میشود، هر دو ستون پر میشوند، کدِ تازه ستونِ تازه را میخواند. کدِ قدیمی هم هنوز کار میکند.
- انتشارِ دوم — وقتی مطمئن شدی هیچکس ستونِ قدیمی را نمیخواند، حذفش میکنی.
و بینِ آن دو انتشار باید بتوانی بیدردسر به عقب برگردی. دلیلش ساده است: بازگشت به نسخهٔ قبل فقط کد را عوض میکند و نمیتواند یک مهاجرت را پس بگیرد، پس هر مهاجرت باید برای نسخهٔ قبلیِ برنامه هم بیخطر باشد.
۳. ALTER TABLE ADD COLUMN و سه چیزی که نمیتواند#
con.execute("ALTER TABLE members_v1 ADD COLUMN contact_phone TEXT")
con.commit()
print("ستون تازه اضافه شد:")
print(q("PRAGMA table_info(members_v1)")[["name", "type", "notnull", "dflt_value"]])
print()
for label, statement in [
("NOT NULL بدون DEFAULT", "ALTER TABLE members_v1 ADD COLUMN city TEXT NOT NULL"),
("ستون UNIQUE", "ALTER TABLE members_v1 ADD COLUMN code TEXT UNIQUE"),
]:
try:
con.execute(statement)
print(f" {label:<22} → قبول شد")
except Exception as error:
print(f" {label:<22} → {type(error).__name__} | {error}")
con.execute("ALTER TABLE members_v1 ADD COLUMN city TEXT NOT NULL DEFAULT 'نامعلوم'")
con.commit()
print()
print("همان ستون، این بار با DEFAULT:")
print(q("SELECT city, COUNT(*) AS rows FROM members_v1 GROUP BY city"))
ستون تازه اضافه شد:
name type notnull dflt_value
0 id INTEGER 0 None
1 name TEXT 1 None
2 phone TEXT 0 None
3 contact_phone TEXT 0 None
NOT NULL بدون DEFAULT → OperationalError | Cannot add a NOT NULL column with default value NULL
ستون UNIQUE → OperationalError | Cannot add a UNIQUE column
همان ستون، این بار با DEFAULT:
city rows
0 نامعلوم 300
دو محدودیت، و هر دو منطقیاند.
NOT NULL بدونِ DEFAULT رد شد چون ۳۰۰ سطرِ موجود باید همان لحظه مقداری بگیرند و SQLite نمیداند چه. با DEFAULT همان فرمان قبول شد و هر ۳۰۰ سطر مقدارِ پیشفرض گرفتند. پس DEFAULT فقط برای سطرهای آینده نیست؛ ابزارِ اصلیِ اضافه کردنِ ستونِ اجباری به جدولی است که از قبل داده دارد.
UNIQUE رد شد به دلیلِ دیگری: یک index یکتا میخواهد و ALTER TABLE در SQLite index نمیسازد. راهش این است که ستون را ساده اضافه کنی و بعد جدا CREATE UNIQUE INDEX بزنی — که اگر دادهات تکراری داشته باشد، همانجا خطا میگیری.
و محدودیتِ سوم، که این کد نشانش نداد: ALTER TABLE در SQLite نمیتواند قیدِ CHECK را روی ستونی که از قبل هست بگذارد. نحوی به نامِ ADD CONSTRAINT اصلاً ندارد و syntax error میگیری. ستونِ تازه میتواند همراهِ خودش CHECK بیاورد، ولی برای ستونِ موجود باید جدول را بازسازی کنی — بخشِ ۵.
۴. همان تغییر، دو مرحلهای#
حالا تغییرِ بخشِ ۱ را طوری انجام میدهیم که هیچ خوانندهای نشکند. ستونِ تازه از بخشِ ۳ ساخته شده و خالی است؛ مرحلهٔ اول پرش میکند.
print("مرحلهٔ ۰ — قبل از هر کاری:")
print(" خوانندهٔ قدیمی:", old_report(), "| ستون تازه چند مقدار دارد؟",
int(q("SELECT COUNT(contact_phone) AS n FROM members_v1").iloc[0, 0]))
con.execute("UPDATE members_v1 SET contact_phone = phone WHERE contact_phone IS NULL")
con.commit()
print()
print("مرحلهٔ ۱ — پر کردن ستون تازه:")
print(" خوانندهٔ قدیمی:", old_report(), "| خوانندهٔ جدید:", new_report())
print(" سطرهایی که دو ستونشان با هم نمیخوانند:",
int(q("""
SELECT COUNT(*) AS n FROM members_v1
WHERE phone IS NOT contact_phone
""").iloc[0, 0]))
مرحلهٔ ۰ — قبل از هر کاری:
خوانندهٔ قدیمی: 300 | ستون تازه چند مقدار دارد؟ 0
مرحلهٔ ۱ — پر کردن ستون تازه:
خوانندهٔ قدیمی: 300 | خوانندهٔ جدید: 300
سطرهایی که دو ستونشان با هم نمیخوانند: 0
هر دو خواننده کار میکنند و هر ۳۰۰ سطر در دو ستون مقدارِ یکسان دارند.
و آن IS NOT عمدی است، نه <>. اگر یک طرف مقدار داشته باشد و طرفِ دیگر NULL، حاصلِ <> درست نیست بلکه NULL است، پس همان سطری که آزمون باید بگیرد بیصدا رد میشود — همان منطقِ سهارزشیِ ترمِ ۱. IS NOT این تله را ندارد چون همیشه درست یا نادرست برمیگردد.
مرحلهٔ دوم چیزی است که در همین سلول انجام نمیدهیم و کلِ نکته همین است: از حالا تا انتشارِ بعدی، برنامه باید هر دو ستون را بنویسد. تا وقتی این کار انجام میشود، میشود کد را هر لحظه به عقب برگرداند و هیچچیزی نمیشکند.
-- در انتشارِ اول، برنامه هر دو را مینویسد:
UPDATE members_v1 SET phone = ?, contact_phone = ? WHERE id = ?
-- و فقط در انتشارِ دوم، وقتی هیچکس ستونِ قدیمی را نمیخواند:
ALTER TABLE members_v1 DROP COLUMN phone
«وقتی هیچکس نمیخواند» را حدس نزن، اندازه بگیر. سادهترین راهش یک شمارنده در برنامه است که هر بار ستونِ قدیمی خوانده شد یکی بالا برود؛ وقتی چند هفته صفر ماند، انتشارِ دوم امن است.
✅ چک کن: بعد از مرحلهٔ ۱، هر سه عدد باید ۳۰۰ و ۳۰۰ و ۰ باشند. اگر عددِ سوم صفر نشد،
UPDATEهمهٔ سطرها را نگرفته — و اگر مرحلهٔ دوم را با این وضع بزنی، همان سطرها برای همیشه مقدارشان را از دست میدهند.
۵. وقتی ALTER کافی نیست: بازسازیِ جدول#
قیدِ CHECK را نمیشود روی ستونِ موجود گذاشت. راهش این است: جدولِ تازه با اسکیمای درست بساز، داده را کپی کن، قدیمی را حذف کن، تازه را به نامِ قدیمی تغییرِ نام بده.
ولی قبل از همه، مثلِ فصلِ ۶، بشمار چند سطر قید تازه را میشکنند.
bad_phone = int(q("""
SELECT COUNT(*) AS n FROM members_v1
WHERE contact_phone IS NULL OR contact_phone NOT LIKE '09%'
""").iloc[0, 0])
duplicates = int(q("""
SELECT COUNT(*) - COUNT(DISTINCT contact_phone) AS n FROM members_v1
""").iloc[0, 0])
print("سطرهایی که قید قالبِ تلفن را میشکنند:", bad_phone)
print("سطرهایی که قید یکتاییِ تلفن را میشکنند:", duplicates)
سطرهایی که قید قالبِ تلفن را میشکنند: 0
سطرهایی که قید یکتاییِ تلفن را میشکنند: 12
صفر و دوازده — پس قیدِ قالب بیخطر است و قیدِ یکتایی همین حالا شکسته است. بدونِ این دو خط، مهاجرت را مینوشتیم و در تولید شکست میخورد.
پس فقط قیدِ قالب را اضافه میکنیم، و ستونِ phone را هم نگه میداریم، چون انتشارِ دوم هنوز نرسیده و خوانندهٔ قدیمی آن را میخواند. مراحلِ بازسازی، به ترتیب، و هیچکدامشان اختیاری نیست:
con.commit() # PRAGMA وسطِ تراکنشِ باز بیصدا نادیده گرفته میشود
con.execute("PRAGMA foreign_keys = OFF")
con.executescript("""
BEGIN;
CREATE TABLE members_v2 (
id INTEGER PRIMARY KEY,
name TEXT NOT NULL,
phone TEXT,
contact_phone TEXT NOT NULL CONSTRAINT phone_shape
CHECK (contact_phone LIKE '09%'),
city TEXT NOT NULL DEFAULT 'نامعلوم'
);
INSERT INTO members_v2 (id, name, phone, contact_phone, city)
SELECT id, name, phone, contact_phone, city FROM members_v1;
DROP TABLE members_v1;
ALTER TABLE members_v2 RENAME TO members_v1;
""")
print("تراکنش هنوز باز است؟", con.in_transaction)
broken = pd.read_sql_query("PRAGMA foreign_key_check", con)
print("نقضهای کلیدِ خارجی بعد از بازسازی:", len(broken))
con.commit()
con.execute("PRAGMA foreign_keys = ON")
print("سطرهای جدولِ بازسازیشده:", int(q("SELECT COUNT(*) AS n FROM members_v1").iloc[0, 0]))
print(q("PRAGMA table_info(members_v1)")[["name", "type", "notnull"]])
print()
print("خوانندهٔ قدیمی:", old_report(), "| خوانندهٔ جدید:", new_report())
print("سلامت فایل:", con.execute("PRAGMA integrity_check").fetchone()[0])
try:
con.execute("""
INSERT INTO members_v1 (id, name, contact_phone) VALUES (?, ?, ?)
""", (901, "عضو آزمایشی", "12345"))
except Exception as error:
print(type(error).__name__, "|", error)
con.rollback()
تراکنش هنوز باز است؟ True
نقضهای کلیدِ خارجی بعد از بازسازی: 0
سطرهای جدولِ بازسازیشده: 300
name type notnull
0 id INTEGER 0
1 name TEXT 1
2 phone TEXT 0
3 contact_phone TEXT 1
4 city TEXT 1
خوانندهٔ قدیمی: 300 | خوانندهٔ جدید: 300
سلامت فایل: ok
IntegrityError | CHECK constraint failed: phone_shape
سیصد سطر رفت، سیصد سطر برگشت، قید سرِ جایش نشست، هر دو خواننده هنوز کار میکنند، و فایل سالم است.
سه نکته که اگر جا بیفتند این کار خطرناک میشود:
PRAGMA foreign_keys = OFFقبل از شروع. بدونِ آن،DROP TABLEروی جدولی که کسِ دیگری به آن ارجاع میدهد یا خطا میدهد یا — بدتر — باON DELETE CASCADEسطرهای جدولِ دیگری را پاک میکند. و باید بیرونِ تراکنش زده شود، وگرنه بیصدا نادیده گرفته میشود؛ همان چیزی که فصلِ ۳ نشان داد.- کلِ کار داخلِ یک تراکنش. اگر وسطِ کپی چیزی خراب شود، یا همهاش انجام شده یا هیچکدام. حالتِ میانی یعنی جدولی که نه قدیمی است و نه جدید. نامِ این خاصیت اتمی بودن است و ترمِ ۵ فصلِ ۵ کاملاً بازش میکند؛ فعلاً همینقدر بدان که
BEGINتاCOMMITیک واحدِ تقسیمناپذیر است، و اینکهBEGINباید داخلِ خودِ اسکریپت باشد. چرا، چند خط پایینتر میبینی. PRAGMA foreign_key_checkقبل ازCOMMIT. چون پرچم خاموش بوده، هر ارجاعِ خرابی که در این فاصله ساخته شده باشد بیصدا مانده. این تنها فرصتِ گرفتنش قبل از قطعی شدنِ کار است.
🔧 اگر کار نکرد: اگر
PRAGMAرا بعد ازBEGINبزنی، هیچ خطایی نمیگیری و پرچم روشن میماند. خطر دقیقاً همین است. و یک تلهٔ خواهرِ همان، که این هم پیام ندارد:
con.execute("BEGIN")
try:
con.executescript("PRAGMA foreign_keys = OFF; SELECT 1;")
print("executescript اجرا شد — و تراکنش قبلی را commit کرد.")
con.execute("BEGIN")
except Exception as error:
print(type(error).__module__ + "." + type(error).__name__, "|", error)
con.rollback()
con.execute("PRAGMA foreign_keys = ON") # این اسکریپت پرچم را واقعاً خاموش کرده بود
executescript اجرا شد — و تراکنش قبلی را commit کرد.
executescript قبل از اجرا هر تراکنشِ بازی را commit میکند، بیصدا.
یعنی یک con.execute("BEGIN") پیش از executescript هیچ اثری ندارد: تراکنشش همان لحظه بسته میشود و بعد هر فرمانِ اسکریپت جداگانه قطعی میشود. اگر بازسازیِ بخشِ ۵ اینطور نوشته میشد و فرمانی وسطش خطا میداد، جدولِ قدیمی حذف شده بود و راهِ برگشتی نبود — و آن حالتِ میانی همان چیزی است که بند ۲ میگفت نباید بشود. به همین دلیل BEGIN داخلِ خودِ اسکریپت آمد، و commit را بعد از foreign_key_check از پایتون زدیم. خطِ «تراکنش هنوز باز است؟» در خروجیِ آن بخش همین را نشان میدهد.
و بندِ اصلی: هیچکدام از این دو تله خطا نمیدهند. در کارِ با مهاجرت، خطا نگرفتن هیچ نشانهای از درست بودن نیست؛ تنها شاهد، شمارشی است که بعدش میگیری.
۶. PRAGMA user_version: شمارهٔ نسخهٔ اسکیما#
هر پایگاه دادهٔ SQLite یک عددِ صحیح در سرصفحهاش دارد که هیچ استفادهٔ داخلی ندارد و کاملاً مالِ توست. جای درستش شمارهٔ نسخهٔ اسکیماست.
در فهرستِ زیر یک فرمانِ تازه هم هست: CREATE INDEX یک ساختارِ کمکی میسازد که پیدا کردنِ سطرها را سریعتر میکند. فعلاً همینقدر بدان؛ ترمِ ۵ فصلِ ۳ کاملاً بازش میکند. دلیلِ آمدنش اینجا این است که بیخطرترین مهاجرتِ ممکن است: نه ستونی اضافه میکند، نه سطری، نه چیزی برمیدارد — پس هر نسخهای از کد، قدیمی یا جدید، بعدش دقیقاً همانطور کار میکند که قبلش.
MIGRATIONS = [
(1, "ALTER TABLE members_v1 ADD COLUMN joined_at TEXT"),
(2, "UPDATE members_v1 SET joined_at = '2020-01-01' WHERE joined_at IS NULL"),
(3, "CREATE INDEX IF NOT EXISTS idx_members_city ON members_v1(city)"),
]
def migrate(connection):
"""هر مهاجرتِ اجرانشده را میزند و شماره را جلو میبرد. اجرای دوباره بیخطر است."""
version = connection.execute("PRAGMA user_version").fetchone()[0]
applied = []
for number, statement in MIGRATIONS:
if number <= version:
continue
connection.execute(statement)
# شماره بخشی از متنِ فرمان است نه یک مقدار، و از فهرستِ خودمان میآید.
connection.execute(f"PRAGMA user_version = {number}")
applied.append(number)
connection.commit()
return applied
print("نسخهٔ اسکیما در ابتدا:", con.execute("PRAGMA user_version").fetchone()[0])
print("اجرای اول → مهاجرتهای اعمالشده:", migrate(con))
print("نسخهٔ اسکیما:", con.execute("PRAGMA user_version").fetchone()[0])
print("اجرای دوم → مهاجرتهای اعمالشده:", migrate(con))
print("نسخهٔ اسکیما:", con.execute("PRAGMA user_version").fetchone()[0])
print()
print(q("SELECT joined_at, COUNT(*) AS rows FROM members_v1 GROUP BY joined_at"))
نسخهٔ اسکیما در ابتدا: 0
اجرای اول → مهاجرتهای اعمالشده: [1, 2, 3]
نسخهٔ اسکیما: 3
اجرای دوم → مهاجرتهای اعمالشده: []
نسخهٔ اسکیما: 3
joined_at rows
0 2020-01-01 300
اجرای دوم هیچ کاری نکرد، و همین کلِ ارزشِ این الگوست.
برنامهای که این تابع را در هر بالا آمدنش صدا میزند، هیچوقت لازم نیست بداند پایگاه داده در چه وضعی است. پایگاه دادهٔ تازه از صفر تا آخر میآید، پایگاه دادهٔ سهماهه فقط مهاجرتهای تازه را میگیرد، و پایگاه دادهٔ بهروز هیچ چیزی نمیگیرد.
سه قاعده که این الگو را از یک اسباببازی به یک ابزارِ واقعی تبدیل میکنند:
- مهاجرتِ ثبتشده هرگز ویرایش نمیشود. اگر مهاجرتِ شمارهٔ ۲ اشتباه بود، مهاجرتِ شمارهٔ ۴ درستش میکند. پایگاه دادهٔ کسی که ۲ را قبلاً اجرا کرده، نسخهٔ ویرایششده را هرگز نمیبیند.
- شمارهها هیچوقت دوباره استفاده نمیشوند — همان درسِ
AUTOINCREMENTفصلِ ۲، این بار روی نسخهٔ اسکیما. - هر مهاجرت باید برای کدِ نسخهٔ قبل هم بیخطر باشد. یعنی همان قاعدهٔ فقط-افزودنیِ بخشِ ۲، این بار بهعنوان یک شرطِ پذیرش.
📏 اندازه بگیر: یک سطر یعنی چه؟ در
members_v1یک سطر یک عضو است و این در تمامِ فصل عوض نشد — و همین چیزی است که یک مهاجرتِ سالم را تعریف میکند: ساختار عوض میشود، دانهبندی نه. با کدام شمارشِ دوم سنجیدی؟ با سهتا:old_report()وnew_report()که هر دو ۳۰۰ دادند، شمارشِ سطرهایی که دو ستونشان نمیخوانند که صفر شد، و تعدادِ سطرها قبل و بعد از بازسازی که هر دو ۳۰۰ ماند. چه کسی از قلم افتاد؟ در بخشِ ۵ هیچکس، چون قبلش شمردیم که قیدِ تازه صفر سطر رد میکند. ولی قیدِ یکتاییِ تلفن را نگذاشتیم و ۱۲ سطرِ تکراری هنوز سرِ جایشاناند — یعنی مسئله حل نشد، فقط اعلام شد.
🤖 از دستیارت بپرس: «چرا میگویند مهاجرتِ پایگاه داده باید فقط-افزودنی باشد؟» بعد این را بپرس: «اگر بخواهم نامِ یک ستون را عوض کنم و سامانهام لحظهای هم نباید قطع شود، چند انتشار طول میکشد و در هر انتشار دقیقاً چه اتفاقی میافتد؟» — جوابِ درست دستِکم سه مرحله دارد: افزودن و پر کردن، نوشتن در هر دو، و حذف. اگر جواب گفت «یک
ALTER TABLEکافی است»، با بخشِ ۱ ردش کن.
واژههای تازهٔ این فصل#
| کلمه | تلفظ به حروف فارسی | یعنی چه |
|---|---|---|
| migration | مایگریشن | مهاجرت؛ تغییرِ اسکیمای شمارهدار که دقیقاً یک بار اجرا میشود |
| additive migration | ادیتیو مایگریشن | مهاجرتِ فقط-افزودنی؛ چیزی اضافه میکند و چیزی برنمیدارد |
| backward compatible | بکورد کامپتیبل | سازگار با نسخهٔ قبلیِ کد |
| dual write | دوال رایت | نوشتن در ستونِ قدیمی و جدید، همزمان |
| table rebuild | تیبل ریبیلد | بازسازیِ جدول وقتی ALTER کافی نیست |
| user_version | یوزر ورژن | عددی در سرصفحهٔ فایل که نسخهٔ اسکیما را نگه میدارد |
تمرینها
اول خودت فکر کن یا امتحان کن — بعد اینجا را باز کن.
در فصل بعد#
هشت فصل ابزار جمع کردیم و هر کدامشان روی تکهای از داده کار کردند. فصلِ آخرِ این ترم هیچ چیزِ تازهای یاد نمیدهد و بهجایش کارِ کامل را تحویل میدهد: از همان فایلِ صادراتیِ کثیفِ فصلِ ۱ تا یک اسکیمای کامل با کلید و ارجاع و قید و زمانِ درست، بهعلاوهٔ یک مهاجرتِ واقعی روی همان.
و آخرش همان سه پرسشِ همیشگی را از خودمان میپرسیم: یک سطر یعنی چه، با کدام شمارشِ دوم سنجیدیم، و چه کسی از قلم افتاد.
به آخر این فصل رسیدی!
اگر ساختی و جواب داد، این دکمه مال توست.