# فصل ۰۹ — پروژه: یک دستیارِ شخصی بساز

<div dir="rtl">

# فصل ۰۹ — پروژه: یک دستیارِ شخصی بساز

## در این فصل چه یاد می‌گیری

این فصل مفهومِ تازه‌ای ندارد. کارِ امروز این است که هر چیزی را که در این ترم یاد گرفتی در یک کار جمع کنی و یک چیزِ واقعی بسازی: یک **دستیارِ شخصی** برای یک کارِ پرتکرارِ خودت. نه یک اسباب‌بازی — یک پرامپتِ ساختارمندِ کامل که واقعاً به دردت بخورد، آن را یک دور تکرار کنی تا پخته شود، و خروجی‌اش را وارسی کنی. آخرِ کار یک ابزار داری که مالِ خودت است و هر روز می‌توانی به‌کارش ببری.

![یک ابزارِ شخصیِ کوچک به‌صورتِ نمای برش‌خورده و بازشده که از چند قطعهٔ جدا کنارِ هم سوار شده و یک دستگاهِ یکپارچه ساخته](/lesson-assets/t2-s09-assistant-project/prompt/01-image-assistant.png)

آخر این فصل می‌توانی:

- یک پرامپتِ ساختارمندِ کامل برای یک کارِ واقعیِ خودت بسازی
- یک دورِ تکرار روی آن اجرا کنی و یک چیز را دقیق‌تر کنی
- خروجی را وارسی کنی و لحن و دقتش را تنظیم کنی

## قبل از شروع

- **از فصل ۷:** اجزای پرامپت و الگوی قابلِ‌تکرار با جای خالی.
- **از فصل ۵:** `system prompt` — تعیینِ نقشِ پایدار.
- **از فصل ۶:** `temperature` — خلاق در برابر دقیق.
- **از فصل ۴:** وارسی — درستی را خودت بسنج.

مثلِ همیشه فقط یک مرورگر و دستیارِ هوش مصنوعی‌ات (با کلیدِ رایگانِ خودت) لازم داری، به‌علاوهٔ یک فایلِ متنیِ ساده که الگوی نهایی‌ات را در آن نگه داری. اسکلتِ آمادهٔ شروع در بخشِ ۲ همین فصل است؛ کپی‌اش می‌کنی و هر تکه را با کارِ خودت عوض می‌کنی.

> 🧪 **آزمایشگاه:** [آزمایشگاه این فصل را باز کن](/lab/embed/hamhoosh/term-2-effective-prompting/session-09-assistant-project) — کلِ این پروژه همان‌جا اتفاق می‌افتد: الگو را پُر می‌کنی، اجرا می‌کنی، یک دور تکرار و بعد وارسی.

## ۱. کارت را انتخاب کن

اول یک کارِ **واقعی و پرتکرار** از زندگیِ خودت پیدا کن — چیزی که هفته‌ای چند بار انجامش می‌دهی. چند نمونه:

- یادداشت‌های شلوغ و درهمِ یک جلسه را به یک فهرستِ کارهای مرتب تبدیل کن.
- پیش‌نویسِ یک پاسخِ مؤدبانه به یک پیامِ کاری بنویس.
- یک مفهومِ سخت را برای یک مخاطبِ مشخص (مثلاً یک بچهٔ ده‌ساله) ساده توضیح بده.

یکی را انتخاب کن. هرچه کار مشخص‌تر باشد، دستیارت مفیدتر می‌شود.

## ۲. اجزا را پُر کن

حالا الگوی فصل ۷ را برای همین کار پُر کن. اسکلتِ زیر را کپی کن و هر تکه را با کارِ خودت جایگزین کن: نقش، کار، مخاطب، قالبِ خروجی، محدودیت، و یک جای خالی برای ورودی. آنچه می‌بینی برای کارِ نمونهٔ «مرتب‌کردنِ یادداشت‌های جلسه» پُر شده:

</div>

```text
نقش: تو یک دستیارِ منظمی هستی که یادداشت‌های خام را به فهرستِ کار تبدیل می‌کند.
کار: یادداشتِ پایین را به فهرستِ «کارهای انجام‌دادنی» تبدیل کن.
مخاطب: خودم، که می‌خواهم فردا سریع بدانم چه باید بکنم.
قالب: بولت، هر کار با یک فعلِ روشن در ابتدا؛ اگر مهلتی ذکر شده کنارش بنویس.
محدودیت: فقط از خودِ یادداشت استفاده کن؛ کاری که در متن نیست از خودت اضافه نکن.
ورودی:
[این‌جا یادداشتِ خامِ جلسه‌ات را بگذار]
```

<div dir="rtl">

جای خالی را با یادداشتِ واقعیِ خودت پُر کن و بفرست.

## ۳. یک دور تکرار

اولین جواب را پیش‌نویس ببین، نه محصولِ نهایی (فصل ۳). به خروجی نگاه کن و **یک چیز** را که راضی‌ات نکرد پیدا کن، بعد دقیق بگو چه عوض شود. مثلاً اگر بولت‌ها کلی و مبهم‌اند:

</div>

```text
خوب بود، ولی هر بولت را با یک فعلِ دقیق‌تر شروع کن و کارهای مبهم مثلِ
«پیگیری» را به یک قدمِ مشخص تبدیل کن.
```

<div dir="rtl">

همین یک دور، معمولاً خروجی را از «بد نیست» به «دقیقاً همان چیزی که می‌خواستم» می‌برد.

## ۴. وارسی و تنظیمِ لحن

حالا مهم‌ترین قدم. دستیارت یک ادعای واقعی یا یک تصمیم تولید کرده؛ کورکورانه قبولش نکن. فرض کن در فهرستِ کارها یک بولت دیدی که در یادداشتِ اصلی‌ات اصلاً نبود — مثلاً «رزروِ اتاقِ جلسه» را از خودش اضافه کرده. این همان توهمی است که کلِ دوره سراغش را گرفتیم، این‌بار وسطِ ابزارِ خودت.

> ✅ **وارسی:** فهرستِ خروجی را خط‌به‌خط با یادداشتِ اصلی بسنج. هر کاری که در یادداشت ردی نداشت، مدل ساخته‌اش — پاکش کن. سه قانونِ ثابت همیشه سرِ جایشان‌اند: **«اول خودت فکر کن» — «وارسی کن، خط به خط» — «مدل مطمئن است؛ دلیل نمی‌شود درست باشد».**

بعد از وارسی، لحن و دقت را تنظیم کن. اگر با مدلی کار می‌کنی که `temperature` را اجرا می‌کند و کارت دقت می‌خواهد (فهرستِ کار، خلاصه)، `temperature`ِ پایین‌تر بگذار تا خروجی باثبات‌تر شود؛ اگر کارت خلاقیت می‌خواهد (پیشنهادِ عنوان)، بالاترش ببر (فصل ۶). در دستیارِ معمولی این تنظیم نیست و همان وارسیِ خط‌به‌خط بارِ اصلی را می‌کشد. و اگر می‌خواهی همیشه با یک لحنِ ثابت جواب بدهد، آن نقش را در `system prompt` بگذار (فصل ۵) تا لازم نباشد هر بار تکرارش کنی.

## ۵. ابزارت را نگه‌دار

الگوی نهایی‌ات را در یک فایل ذخیره کن. حالا یک دستیارِ شخصی داری که خودت ساختی، یک بار تکرارش کردی و وارسی‌اش کردی — و از این به بعد فقط جای خالی‌اش را پُر می‌کنی. این خلاصهٔ کلِ ترمِ ۲ است: با مدل مثلِ یک همکار کار کردی، نه یک اوراکل.

## تمرین‌ها

**تمرین اجباری:** دستیارِ شخصی‌ات را کامل کن — یک پرامپتِ ساختارمند با همهٔ اجزا، یک دورِ تکرار، و یک وارسیِ خط‌به‌خط. آن را در یک فایل ذخیره کن و دستِ‌کم روی دو ورودیِ واقعیِ متفاوت اجرایش کن تا مطمئن شوی مثلِ یک ابزارِ پایدار کار می‌کند.

**تمرین ستاره‌دار ⭐:** یک دستیارِ دومِ کوچک برای یک کارِ کاملاً متفاوت بساز، یا همین دستیارت را به یک نفرِ دیگر بده تا روی کارِ خودش امتحانش کند. اگر برای او هم کار کرد، ابزارت واقعاً قابلِ‌انتقال است.

## در فصل بعد

تبریک — ترم ۲ تمام شد. حالا می‌توانی با هوش مصنوعی به‌مثابهٔ یک همکار کار کنی: نیت می‌دهی، زمینه می‌سازی، تکرار می‌کنی، وارسی می‌کنی، و یک ابزارِ ساختارمندِ قابلِ‌استفادهٔ مجدد می‌سازی. تا اینجا همه‌چیز فقط **متن** بود — پرامپتِ متنی، جوابِ متنی. ترمِ بعد، «جعبه‌ابزارِ امروز»، درِ چیزِ تازه‌ای را باز می‌کند: هوش مصنوعیِ `multimodal` که با تصویر، صدا و ویدیو هم کار می‌کند. یاد می‌گیری تصویر بسازی، از یک تصویر سؤال بپرسی، گفتار را به متن تبدیل کنی، با اسناد پژوهش کنی و چند ابزار را در یک جریانِ کاری کنارِ هم بگذاری. همان مهارتِ نیت و تکرار و وارسی که اینجا ساختی، آن‌جا هم قلبِ کار است — فقط این‌بار روی جعبه‌ابزاری بزرگ‌تر.

</div>

---
Source: https://yaadestan.com/courses/hamhoosh/lessons/t2/s09-assistant-project (یادستان, Yaadestan)
