# آموزش ساخت ایمیل حرفه‌ای و جیمیل: نشانی درست، رمز امن و تأیید دومرحله‌ای

برای ساخت جیمیل به صفحهٔ ورود حساب Google برو، گزینهٔ ساخت حساب را بزن، نوع حساب را انتخاب کن و مراحل روی صفحه را جلو ببر. برای یک ایمیل حرفه‌ای، از نشانی‌ای استفاده کن که نام واقعی‌ات باشد، نه لقب و تاریخ تولد. مهم‌تر از خود ساختن، این دو کار است: رمزی طولانی و منحصربه‌فرد، و روشن‌کردن تأیید دومرحله‌ای.

صفحه‌های Google هر از گاهی عوض می‌شوند، پس این‌جا مراحل را با معنایشان می‌گوییم، نه با جای دقیق هر دکمه.

> **سن مهم است.** Google برای مدیریت حساب توسط خود فرد حداقل سن دارد. در بیشتر کشورها ۱۳ سال است و در بعضی کشورها بیشتر، تا ۱۶ سال. اگر به این سن نرسیده‌ای، پدر یا مادرت می‌توانند با Family Link برایت حساب بسازند و مدیریتش کنند. تاریخ تولد غلط وارد نکن؛ ممکن است حساب بعداً بسته شود. این قواعد از [راهنمای Google](https://support.google.com/accounts/answer/1350409) آمده و در زمان خواندن چک شود.

## قدم ۱: ساختن جیمیل

1. اگر با حساب دیگری وارد شده‌ای، خارج شو.
2. صفحهٔ ورود حساب Google را باز کن و گزینهٔ ساخت حساب را بزن.
3. نوع حساب را انتخاب کن: شخصی، حساب کودک یا کاری.
4. نام، تاریخ تولد و نام کاربری را وارد کن.
5. رمز را بگذار. پایین‌تر می‌گوییم چه رمزی.
6. اگر شماره تلفن یا ایمیل بازیابی خواست، شماره و ایمیلی بده که واقعاً به آن دسترسی داری.

Google ممکن است برای تأیید، شماره تلفن بخواهد. این بسته به کشور و شرایط فرق دارد و صفحهٔ راهنما قولی دربارهٔ آن نمی‌دهد.

## قدم ۲: نشانی حرفه‌ای انتخاب کن

نشانی ایمیل اولین چیزی است که معلم، دانشگاه یا کارفرما از تو می‌بیند. الگوی ساده این است: نام و نام خانوادگی به انگلیسی.

| انتخاب | نظر |
|---|---|
| `sara.ahmadi` | عالی |
| `s.ahmadi` | خوب |
| `sara.ahmadi.dev` | خوب، اگر نام اصلی گرفته شده باشد |
| `sara1389` | سال تولد را لو می‌دهد |
| `gamer_queen_xx` | برای بازی خوب است، برای کار نه |

چند قاعدهٔ جیمیل را بدان. نام کاربری ۶ تا ۳۰ حرف است و فقط حرف، عدد و نقطه می‌پذیرد. خط تیره و زیرخط پذیرفته نیست. در جیمیل نقطه‌ها اهمیت ندارند: `sara.ahmadi` و `saraahmadi` به یک صندوق می‌رسند. برای همین اگر نامی گرفته شده باشد، گذاشتن نقطه کمکی نمی‌کند. Google نشانی‌های خیلی شبیه به نشانی‌های موجود را هم نمی‌پذیرد. این عددها در زمان خواندن چک شود.

### ایمیل با دامنهٔ خودت

اوج حرفه‌ای‌بودن نشانی‌ای مثل `sara@example.com` است، که `example.com` دامنهٔ خودت باشد. این کار سه جزء دارد: خرید دامنه، یک سرویس ایمیل مثل Google Workspace یا Zoho Mail یا Microsoft 365، و افزودن چند رکورد `DNS`. برای بیشتر نوجوان‌ها زود است و هزینهٔ سالانه دارد، ولی خوب است بدانی چنین چیزی هست. اگر روزی با [تاروپود](/courses/taropood) سایت خودت را ساختی، این قدم طبیعی بعدی است. خرید دامنه را با یک بزرگ‌تر انجام بده.

## قدم ۳: رمز درست

توصیهٔ فعلی [راهنمای Google](https://support.google.com/accounts/answer/32040) این است: دست‌کم ۱۲ نویسه، و برای هر حساب مهم یک رمز جدا. در زمان خواندن چک شود. روش عملی ما این است:

1. **چند کلمهٔ کاملاً تصادفی.** شش کلمه که هیچ جمله‌ای نمی‌سازند، مثل `stove tiger lamp river violin kettle`. این نمونه را استفاده نکن، چون حالا منتشر شده است.
2. **یا از مدیر رمز عبور استفاده کن.** برنامه‌ای که برای هر سایت رمز تصادفی می‌سازد و نگه می‌دارد. پیش از انتخاب، دربارهٔ اعتبارش بخوان.
3. **هیچ‌وقت نام، شماره، تاریخ تولد، نام حیوان خانگی یا الگوی صفحه‌کلید** مثل `qwerty` را به کار نبر.

### چرا طول از نمادها مهم‌تر است

مهاجم رمز را حدس نمی‌زند، می‌شمارد. تعداد حالت‌ها با این رابطه به دست می‌آید:

```text
combinations = alphabet_size ^ length
```

طول در توان است، پس هر نویسهٔ اضافه کل تعداد را چند برابر می‌کند. نمادها فقط پایه را کمی بزرگ می‌کنند. این را با پایتون حساب کن:

```python
import math

GUESSES_PER_SECOND = 1e10
YEAR = 365.25 * 24 * 3600

options = [
    ("8 lowercase letters", 26 ** 8),
    ("8 mixed characters", 95 ** 8),
    ("12 lowercase letters", 26 ** 12),
    ("16 lowercase letters", 26 ** 16),
    ("12 mixed characters", 95 ** 12),
    ("5 random words", 7776 ** 5),
    ("6 random words", 7776 ** 6),
]

for name, count in options:
    bits = math.log2(count)
    years = count / GUESSES_PER_SECOND / YEAR
    print(f"{name:22} {bits:5.1f} bits  {years:12.3g} years")
```

خروجی:

```text
8 lowercase letters     37.6 bits      6.62e-07 years
8 mixed characters      52.6 bits         0.021 years
12 lowercase letters    56.4 bits         0.302 years
16 lowercase letters    75.2 bits      1.38e+05 years
12 mixed characters     78.8 bits      1.71e+06 years
5 random words          64.6 bits          90.1 years
6 random words          77.5 bits      7.01e+05 years
```

ستون آخر زمان امتحان‌کردن **همهٔ** حالت‌هاست. به زبان ساده:

| رمز | زمان امتحان همهٔ حالت‌ها |
|---|---|
| ۸ حرف کوچک | حدود ۲۱ ثانیه |
| ۸ نویسهٔ ترکیبی | حدود یک هفته |
| ۱۲ حرف کوچک | حدود ۱۱۰ روز |
| ۵ کلمهٔ تصادفی | حدود ۹۰ سال |
| ۱۶ حرف کوچک | حدود ۱۴۰ هزار سال |
| ۶ کلمهٔ تصادفی | حدود ۷۰۰ هزار سال |

نگاه کن: ۱۶ حرف کوچک بسیار قوی‌تر از ۸ نویسهٔ پر از نماد است.

چهار فرض پشت این جدول هست و باید بدانی‌شان:

- **عدد ۱۰ میلیارد حدس در ثانیه یک فرض است.** این سناریوی بدی است که در آن، مهاجم فایل رمزهای درهم‌شده را دزدیده و روی کارت گرافیک خودش می‌شمارد. سرعت واقعی به الگوریتم ذخیرهٔ رمز بستگی دارد. کسی که از صفحهٔ ورود جیمیل امتحان کند، خیلی زود متوقف می‌شود.
- **این جدول فقط برای رمز تصادفی درست است.** `password1234` دوازده نویسه دارد و در ثانیه‌های اول پیدا می‌شود، چون مهاجم از فهرست رمزهای رایج شروع می‌کند.
- **عدد ۷۷۷۶ اندازهٔ فهرست کلمات روش Diceware است.** باید کلمه‌ها را واقعاً تصادفی برداری، نه با ذوق خودت. جمله‌ای که خودت می‌سازی، خیلی کمتر از این تصادفی است.
- **ریاضی جلوی فریب را نمی‌گیرد.** اگر رمز را در سایت جعلی وارد کنی یا همان رمز در سایت دیگری لو برود، طولش کمکی نمی‌کند.

برای همین نسخهٔ سال ۲۰۲۵ [راهنمای `NIST SP 800-63B`](https://pages.nist.gov/800-63-4/sp800-63b.html) به سرویس‌ها می‌گوید برای رمزی که تنها عامل ورود است دست‌کم ۱۵ نویسه بخواهند، قانون ترکیب نویسه‌ها مثل اجبار به نماد نگذارند، و کاربر را به تعویض دوره‌ای رمز وادار نکنند، مگر نشانه‌ای از لورفتن رمز باشد. همین راهنما طول را عامل اصلی قدرت رمز می‌داند و می‌گوید آدم‌ها به قانون ترکیب نویسه‌ها با الگوهای قابل‌پیش‌بینی جواب می‌دهند، مثل `Password1`. این عددها در زمان خواندن چک شود.

## قدم ۴: تأیید دومرحله‌ای

این مهم‌ترین قدم این نوشته است. با آن، رمز به‌تنهایی کافی نیست و مهاجم به عامل دومی هم نیاز دارد که پیش توست. در بخش امنیت حساب Google آن را روشن کن.

| روش | نکته |
|---|---|
| کلید عبور (`passkey`) یا کلید امنیتی سخت‌افزاری | در برابر فیشینگ قوی‌ترین گزینه‌ها |
| اعلان روی گوشی | ساده؛ فقط وقتی «بله» بزن که خودت همان لحظه وارد می‌شوی |
| برنامهٔ تولید کد | بدون اینترنت و شبکهٔ موبایل هم کار می‌کند |
| پیامک یا تماس | بهتر از هیچ؛ ولی [خود Google](https://support.google.com/accounts/answer/185839) می‌گوید در برابر حمله‌های مبتنی بر شماره آسیب‌پذیر است |

**کدهای پشتیبان را بگیر.** این کدها برای روزی‌اند که گوشی‌ات گم شود. روی کاغذ بنویس و در جای امنی در خانه نگه دار. بدون این‌ها، گم‌شدن گوشی می‌تواند به معنی از دست دادن حساب باشد.

### چرا کلید عبور فیشینگ را شکست می‌دهد

رمز یک راز است که خودت تایپ می‌کنی، پس می‌شود تو را گول زد تا در جای غلط تایپش کنی. کلید عبور این‌طور نیست: دستگاهت کلید خصوصی را نگه می‌دارد و فقط یک چالش را امضا می‌کند، و آن امضا به نام دامنهٔ واقعی سایت گره خورده است. سایت جعلی با دامنهٔ دیگر چیز به‌دردبخوری نمی‌گیرد، و کلید خصوصی هرگز از دستگاه بیرون نمی‌رود. برای همین چیزی برای لو دادن نداری.

## ایمیل چطور می‌رسد

ایمیل پیام مستقیم نیست، بیشتر شبیه پست است:

1. برنامهٔ ایمیلت پیام را با پروتکل `SMTP` به سرور خودت می‌دهد.
2. سرور از `DNS` می‌پرسد سرور ایمیل دامنهٔ گیرنده کجاست. این همان رکورد `MX` است.
3. پیام به آن سرور می‌رسد و در صندوق گیرنده می‌ماند.
4. گیرنده با برنامه یا مرورگر آن را می‌خواند.

`SMTP` قدیمی است و در طراحی اولیه‌اش فرستنده را بررسی نمی‌کرد. برای همین می‌شد نام فرستنده را جعل کرد، درست مثل نوشتن هر نشانی فرستنده‌ای پشت پاکت. سه سازوکار بعداً اضافه شدند:

| نام | کارش |
|---|---|
| `SPF` | می‌گوید کدام سرورها حق دارند از طرف این دامنه بفرستند |
| `DKIM` | پیام را رمزنگارانه امضا می‌کند تا دستکاری معلوم شود |
| `DMARC` | می‌گوید اگر آن دو رد شدند، با پیام چه کنند |

جیمیل با این‌ها بخش بزرگی از جعل را می‌گیرد. ولی کسی که دامنهٔ شبیه خودش را با درستی کامل تنظیم کرده باشد، از این صافی‌ها رد می‌شود. پس چشم خودت هنوز لازم است.

## فیشینگ را بشناس

- **فوریت ساختگی:** «حسابت تا یک ساعت دیگر بسته می‌شود.» عجله هدف فریب است.
- **دامنهٔ کمی متفاوت:** `examp1e.com` به‌جای `example.com`. نشانی واقعی فرستنده را باز کن، نه نام نمایشی.
- **لینک با مقصد دیگر:** روی رایانه ماوس را روی لینک نگه دار و مقصد را ببین.
- **درخواست رمز یا کد:** هیچ سرویس معتبری کد تأییدت را نمی‌خواهد. کد را به هیچ‌کس نگو، حتی کسی که می‌گوید از پشتیبانی است.
- **پیوست ناخواسته:** فایل از فرستندهٔ ناشناس را باز نکن.

به‌جای کلیک روی لینک، خودت نشانی سایت را باز کن و وارد شو. اگر چیزی نگرانت کرد، پیش از هر کاری به یک بزرگ‌تر نشانش بده.

## اگر فکر می‌کنی حسابت لو رفته

1. همان لحظه از دستگاهی امن رمز را عوض کن.
2. در بخش امنیت حساب، دستگاه‌های واردشده را ببین و ناشناس‌ها را خارج کن.
3. فیلترها و نشانی‌های ارسال خودکار را نگاه کن؛ مهاجم گاهی آن‌جا ردپا می‌گذارد.
4. اگر همان رمز را جای دیگری هم داشتی، آن‌جا را هم عوض کن.
5. یک بزرگ‌تر را در جریان بگذار.

## جمع‌بندی

نشانی با نام واقعی، رمز طولانی و تصادفی، تأیید دومرحله‌ای و کدهای پشتیبان روی کاغذ. این چهار کار یک ساعت هم نمی‌برند و بیشتر خطرها را کم می‌کنند. اگر دوست داری بفهمی پشت وب چه می‌گذرد، [خودآموز تاروپود](/courses/taropood) با همان مفهوم مرورگر و سرور شروع می‌کند.

---
Source: https://yaadestan.com/blog/create-professional-email-gmail (یادستان, Yaadestan)
